Saturday, 17 April 2021

# ආචාර්ය ඩිල්මා තුෂාරි කොග්ගලගේ


ලෝකයේ ධනවත්, ශක්තිමත්, බලවතුන්ට වඩා බහුතරයක් සිටින්නේ සාමාන්‍ය වහරේ අප ‘පොඩි මිනිස්සු’ යයි හඳුන්වන්නවුන්ය. එහෙත් ලෝකය පාලනය කරන්නේත්, තීන්දු තීරණ ගන්නේත්, පොඩි මිනිසුන්ගේ ඉරණම විසඳන්නේත් මේ සුළුතරය බව ඓතිහාසිව නැවත නැවතත් ඔප්පු වී ඇත. පොඩි මිනිස්සු තමන්ගේ ඉරණම දරාගෙන නිහඬව ජීවිතය හා අරගල කරත්. ඉඳහිට මේ පොඩි මිනිස්සු පෑගෙන ජීවිතවලට සහනයක් පතා සටන් වදිති. එහෙත් සටනේදීද අන්තිමට ඔවුන් රවටා ඔවුන්ගේ කර මතින් බලවතුන් බිහිවන වාර අනන්තය. එයද ඓතිහාසිකව යළි යළිත් තහවුරුව ඇති සත්‍යයකි. කෙසේවෙතත් මේ හැමදේම සාමාන්‍ය තත්ත්වයක්ව පැවතියෙදී කලාතුරකින් ලෝකයේ කොහේ හෝ කොණක අමුතු දෙවල්ද සිදුවේ. පොඩි මිනිස්සුන්ට ලොකු කල්පනාවල් හා ප්‍රාර්ථනාවල් තිබිය හැකිය. එහෙත් අමුත්ත එය නොවේ. මහා හඬක් නොනගා, ලොකු වැඩ කරන පොඩි මිනිසුන් ලෝකයේ කලාතුරකින් හෝ බිහිවීමයි. ඒ මිනිසුන්ගේ ‘නිහඬ හඬ’ කිසියම් මොහොතකදී ලොව පුරා දෝංකාර දෙන්නේ පුදුමසහගත ආකාරයටය. අද ධාරණ එබඳු පොඩි මිනිසෙකු ගැන ලියන්නේ පසුගිය සති කීපය පුරා අන්තර්ජාලය ඔස්සේ අපේ රටේ කිහිප දෙනෙකුම මේ පොඩි මිනිසා ගැන විශේෂයෙන් මතක් කොට තිබූ නිසාය.

මේ දිනවල ලංකාවේ පරිසරය ගැන අලූත් උද්යෝගයක් මතු වී ඇත. මෙරට පමණක් නොව සමස්ත දකුණු ආසියාකරයේම පරිසර සංහාරය මුග්ධ දේශපාලනඥයන්ගේත් වගකීම් විරහිත නිලධාරී තන්ත‍්‍රයේ ඇතැමුන්ගේත් ක්‍රියා කලාපය හමුවේ ලාබදායී ව්‍යාපාරයක් වී අවසන්ය. මේ අතර ලංකාව තුළ පරිසරයට අභියෝග අලුතෙන් නිර්මාණය වෙන්නටත් පටන්ගෙන ඇත. මේ වාතාවරණය තුළ ඊට ප්‍රතිචාර දක්වන විවිධ බලවේග හා පාර්ශ්ව මතුව ඒමද සිදුවෙමින් පවතී. හැමදාමත් පරිසරයට ආදරය කළ නිර්පාක්ෂික කණ්ඩායම් සුපුරුදු නිහඬ අරගලයක නිරතවෙද්දී, දේශපාලන පොරයට පරිසරය නිමිති වී ඇත. ඒ අතරේ ‘චරිත’ බිහිවී ‘ගැලරියට කතා පැවැත්වීම්ද’ අඩුවක් නැත. ඒ සියල්ල අතරේ පරිසරයට සිදුවන ‘හදිය’ නොකඩවා සිදුවෙමින් ඇත. ඒ නිසා නිහඬ නමුත් ප්‍රබල ක්‍රියාකාරී පරිසරවේදීන් පොඩි මිනිසුන් අතරින් මතුවනවා නම් කොතරම් දෙයක්ද.

පරිසරය උදෙසා පෙනී සිටි ඓතිහාසික වශයෙන් මතකයක් ඉතිරි කළ අපූරු පොඩි මිනිසෙකි, රතු ඉන්දියානු නායක සියැටල්. ඔහු විසින් කියන්නට ඇතැයි සිතිය හැකි අදහස් පසුකාලීනව ගලපා වාර්තා තබා ඇති අතර, ඒ වචන ලෝකයේ පරිසරය සම්බන්ධයෙන් අලූත්ම සාහිත්‍යයක් නිර්මාණය කරන්නට සමත්ව ඇත. ඔහු කී දෑ වශයෙන් වාර්තාගතව ඇති අපූරු වචන මේ වනවිට ලෝකයේ භාෂා ගණනාවකට පරිවර්තනය වී ඇත. එතුළින් පරම්පරා කිහිපයක් තිස්සේ ගමන් කරන දෝංකාරයක් නිර්මාණය වී ඇත. ඒ සියැටල් නම් පොඩි මිනිසා පරිසරය ගැන කී දෑ හා සිදුකළ අනතුරු ඇඟවීම් නිසාය.

මේ හැරෙන්නට තවත් අපූරු පරිසරවේදියෙක් අපේ කාලයේ පොඩි මිනිසුන් අතරින් මතුව සිටින්නේය. මා අද ධාරණ ආරම්භයේ ඉඟි කළේ ඔහු පිළිබඳවයි. ඔහු නමින් ජාදව් ‘මොලායි’ පායෙංය. 1963 දී මිසිං නම් කුඩා ගෝත්‍රයට අයත් වූවෙකු වශයෙන් ජාදෙව් ඉන්දියාවේ උපත ලැබීය. මාජුලි නම් පෙදෙසේ වාසය කරන මේ මිනිසා එසේ මෙසේ අයෙකු නොවේ. ඔහු තමන්ගේ තරමට වඩා ලොකුවට කල්පනා කොට වනාන්තරයක් නිර්මාණය කළ පොඩි මිනිසෙකි. ඔහු දශක ගණනාවක් තිස්සේ බ‍්‍රහ්මපුත‍්‍ර නදිය ආශ්‍රිතව නිහඬව නමුත් අනලස්ව වන වගාවේ නිරත විය. මේ වනවිට අක්කර 1500 කට ආසන්න භූමියක ඔහු වගා කළ ‘මොලායි වනාන්තරය’ පැතිර පවතී. ඇසෑමයේ කෝකිලමුඛ් නම් පෙදෙසේ ජාදව්ගේ මේ වනාන්තරය පිහිටා ඇත. ලොකුවට සිතා මේ සා ලොකු වැඩක් කළ මේ නිහඬ පරිසරවේදියා 2015 වසරේ භාරතයේ පද්ම ශ්‍රී සම්මානයෙන් පිදුම් ලැබීය. ඔහුගේ මේ අරුම වෑයම අද ලොව පුරා දෝංකාර දෙමින් ප්‍රචලිතව ඇත්තේ විලියම් මක්කාස්ටර් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ The Forest Man වාර්තා චිත‍්‍රපටය 2014 වර්ෂයේදී ලොව ප්‍රකට Cannes චිත‍්‍රපට උළෙලේදී සම්භාවනාවට පාත්‍රවීමත් සමගය. අද ජාදව් පායෙං හැඳින්වෙන්නේ The Forest Man වශයෙනි.

සමහර මිනිස්සු එහෙමය. ඔවුන් නිහඬවම වැඩ කරති. එහෙත් ඒ නිහැඬියාවෙන් ලෝකය මවිත වන හා තිගැස්සෙන මොහොතක් උදාවන්නේය. ඉදින් මේ දවස්වල මතුවන ලොකු ලොකු කතා හා චරිත අතරේ ඇත්තටම පරිසරය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින පොඩි මිනිසුන් ලංකාවට ඕනෑකර තිබේ.

 

සමන් ජයකොඩි #


 “අපි මේ ප්‍රශ්නෙට මුහුණ දෙන්න ඕනේ. දෙවන ලෝක යුද්ධ කාලෙදි අපේ ආච්චිලා සීයලා බජිරි, කොල්ලු කාලා තමයි ජීවත් වෙලා තියෙන්නේ. මුං ඇට, කවුපි, කඩල ගෙන්වන එක තහනම් කරල තියෙනවා. විදේශ ගොවියන්ගෙ පැත්තෙ හිටගන්න එපා. කහ ගෙන්වන්න දෙන්නෙ නැහැ කීයට ගියත්. මේක ටික දවසක් උහුලගෙන ඉන්න ඕනේ. කහ නැතුව කවුරුත් ජනතාව මැරිලා නැහැ. ජාවාරම්කාරයින්ට දරාගෙන ඉන්න බැරි වුණාට මිනිස්සුන්ට දරාගෙන ඉන්න පුළුවන්.”

මේ පහුගිය දිනක ශ්‍රී ලංකාවේ වෙළඳ ඇමැති බන්දුල ගුණවර්ධන මහතා මාධ්‍යයට කී කතාවකි. ඇමැතිවරයා කියන පරිද්දෙන් බජිරි කාලාවත් ජීවත් විය නොහැකි තත්ත්වයක් ඇතිව ඇත්තේ බජිරි කිලෝවක මිලද රුපියල් 800ක මට්ටම ඉක්මවා ඇති නිසාය.

වෙළඳපොලේ අත්‍යවශ්‍ය භාණ්ඩ මිල සීඝ්‍රයෙන් ඉහළ යමින් තිබේ. පොල්, පරිප්පු, කඩල, මුංඇට වැනි පාරිභෝගික භාණ්ඩ මිල පසුගිය මාස තුනක කාලයක දෙගුණයකින් පමණ ඉහළ ගොසිනි. ගෑස් සිලින්ඩරයද ගෑස් පෙන්වන්න බලා සිටින බව පසුගිය සතියක ඇත්ත පුවත්පත වාර්තා කර තිබුණි. 

මෙලෙස බඩු මිල ඉහළ යාම ආර්ථික අර්බුදය නොවේ. අර්බුදයේ ප්‍රකාශනයකි. බඩු මිල ඉහළ යාම යනු ආර්ථික අර්බුදය ජනතාවට දැනෙන ආකාරයයි. එය හරියට උණ කියන්නේ රෝගයක් නොව රෝග ලක්ෂණයක් යන කතාව මෙනි. බඩු මිල ඉහළ යාම, රැකියා විරහිත භාවය, ගොවිජනතාවගේ ගොවිතැනට සාධාරණ මිලක් නැතිකම, ධීවරයාගේ අස්වැන්න විකුණාගත නොහැකි වීම අර්බුදයේ ප්‍රකාශ මිස අර්බුදය නොවේ.

පොල් ගෙඩියක වට ප්‍රමාණය අනුව මිල නියම කරමින් පාරිභෝගික අධිකාරිය ගැසට් පත්‍රයක් නිකුත් කළේ පසුගිය වසරේය. එයත් සුපුරුදු පරිදි රිවස් ගැසට්ටුවක්ම විය. ක්‍රියාත්මක වූයේ නැත. මේ වන විට එවන් ගැසට්ටුවක් තිබුණු බවවත් ජනතාවට අමතතය. එය ජනතාවගේ වරදක් නොව බඩු මිල අඩු කරමින් එතරම් ගැසට් ප්‍රමාණයක් නිකුත් වීම නිසාද වන්නට පුළුවන. වෙළඳපළ ආර්ථික ක්‍රමයක බඩු මිල තීරණය වන්නේ ඉල්ලුම සහ සැපයුම අනුව බව ආර්ථික විද්‍යාව උසස් පෙළට කරන පාසල් සිසුන්ද දන්නා කාරණයක් වීම වෙනම කාරණයකි.

සහල් සඳහාද රජය විසින් මිල පාලන ගැසට් පහක් නිකුත් කරන්නට යෙදුණි. සහල් සම්බන්ධව නිකුත් කළ අවසන් ගැසට් පත්‍රයට අනුව සම්බා කිලෝවක උපරිම මිල රු. 98කි. නාඩු කිලෝවක් රු. 92කි. සුදු කැකුළු හෝ රතු කැකුළු කිලෝවක් 94ක් සහ 96ක් විය. කීරි සම්බා කිලෝවක් 125කි. එම මිලට වෙළඳ පළෙන් සහල් මිලට ගැනීමේ වාසනාවක් ජනතාවට නම් නැත. සම්බා කිලෝවක් අද අලෙවි වන්නේ 140 – 150ත් අතර මිලකටය. සුදු හෝ රතු කැකුළු 130ත් 140ත් අතරය. කීරි සම්බා කිලෝවක් 175ට ආසන්නය. සිංහල අලුත් අවුරුදු සමය වන විට හාල් කිලෝව තවත් රුපියල් විසි පහකින් ගණන් පෙනුවනු ඇතැයි වෙළඳපල ආරංචි මාර්ග සැක පළ කරයි. 

රටේ පවතින භාණ්ඩ මිලට පිළියමක් ලෙස වෙළඳ අමාත්‍යංශය විසින් සමුපකාර සහ සතොස හරහා අලෙවි කිරීමට භාණ්ඩ වර්ග 22ක මිල අඩු කළේ වරකට මිලදී ගත හැකි ප්‍රමාණය කිලෝවක් වන තහනමක්ද සමඟිනි. 

“මිනිස්සු බඩු ගන්න එනවා. ඒත් එන හැමෝටම දෙන්න බඩු අපිට ලැබෙන්නේ නැහැ. ඉතින් මිනිස්සු අපිටත් බැණ බැණ තමයි ආපහු යන්නේ” කැලණිය සතොස ශාඛාවක වෙළඳ මහතෙකු අප වෙත අදහස් දැක්වූවේ එලෙසය.

“බඩු මිල වැඩිවෙන එක අපිටත් හිතාගන්න බැහැ. අද කඩේට කුරක්කන් පිටි ගේන වෑන් එක ආවා. දැන් කුරක්කන් පිටි පැකට් එකක් තුන්සීය වෙලා. වෑන් එක ගියාට පස්සෙ මං ගියපාර ස්ටොක් එකේ ඉතුරු එකක ගාණ බලද්දි ඒක එකසිය අසූවයි. ආන් එහෙමයි ගණන් වැඩි වෙන්නේ. අනිත් බඩුත් එහෙම තමයි. 480ට තිබ්බ මුං ඇට කිලෝව දැන් 800යි. 450ට තිබ්බ කවුපි කිලෝවත් දැන් 800යි. හාල් ගැන නං කියල වැඩක් නෑනේ. මෙහෙම ගියොත් කන්න වෙන්නෙ නැහැ.” මාවරමණ්ඩිය සිල්ලර බඩු වෙළඳ සැලක ව්‍යාපාරිකෙයක් බඩු මිල ඉහළ යාම ගැන උදාහරණ සපයන්නේ එසේය.

මාසයකට පමණ කලින් කිලෝවක් රුපියල් 400කට අලෙවි වුණු උදු කිලෝවක අද මිල රුපියල් 1800කි. 350%ක මිල ඉහළ යමකි. වෙනසකට තෝසේ, වඩේ කන අයටත් තෝසේ වඩේ ප්‍රධාන ආහාරයක් කරගත් ද්‍රවිඩ සහෝදරයන්ටත් මේ මිල වැඩිවීම මිල දුටු විට බඩේ පහළ කොටස රත් කරන වැඩි වීමකි.

මේ උදාහරණ කිහිපයකි. අතීතය ටිකක් මතක පාරිභෝගිකයන්ට මාස කිහිපයකට කලින් තිබූ බඩු මිල සිහිකර වර්තමානය සන්දන්දනය කිරීමෙන් පහන් හැඟීම් උපද්දවා ගත හැකිය.

ලංකාවේ ජනතාවගෙන් 60%ක් පමණ එදාවේල සොයාගන්නා, අවිධිමත් ආර්ථිකයට අයත් වූවන්ය. එනම් තේරෙන භාෂාවෙන් මාස් පඩිකාරයෝ නොවේය. ඔවුන්ගේ ආදායම කඩාවැටෙමින් තිබෙන බව අලුතින් අමුතුවෙන් කිවයුතු නොවේ. මේ බඩු මිල ඉහළ යාමේ පළමු වින්දිතයන් ඔවුන්ය.     

අපේ වෙළඳ ඇමැති බන්දුල ගුණවර්ධන මහතා දේශපාලනයට පිවිසීමට පෙර ප්‍රකට ආර්ථික විද්‍යා ටියුෂන් ගුරුවරයෙකි. වරෙක ඔහු ප්‍රකාශ කළේ රු. 2500කින් හතර දෙනෙකුගෙන් යුත් පවුලකට කාලා ඇඳලා මසක් ජීවත් විය හැකි බවය. තවත් වරෙක කීවේ වයිමා නම් ශක්‍රයාගේ පුතා ආවත් බඩු මිල අඩු කළ නොහැකි බවය. දැන් ඔහු කියන්නේ මේ දුක ජනතාවට ඉහළිය හැකි බවය. ඡන්දයට කලින් වේදිකාවේ “දැන් ලූණු කීයද? අල එහෙම කෑවද?’ කියමින් මහ හයියෙන් හඬ නැගූ වත්මන් අගමැති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා  මේ කාලයේ ජනතාවගෙන් බඩුවල ගණන් අසන්නේ නැත්තේ ජනතාවගේම වාසනාවටය.

රට ඇත්තේ ආර්ථික අර්බුදයකය. ණය කන්දකයට යටවීය. 2000 වසර වන විට ඒ මුළු ණය ප්‍රමාණය බිලියන 1218කි. 2005 වන විට ණය ප්‍රමාණය බිලියන 2219ක් විය. 2010 වන විට බිලියන 4594කි. 2015 වන විට 8599කි.  මේ වසරට ලබා ගැනීමට අපේක්ෂා කරන බිලියන 5872ත් සමඟ 2021 අවසන් වන විට බිලියන 17,300ක් පමණ වනු ඇත.  රජය පමණක් නොව සාමාන්‍ය ජනතාව බහුතරයක්ද ජීවත්වන්නේ ණයවලිනි. රජයක ආර්ථික කළමනාකරණය සාමාන්‍ය ජනතාවට දැනෙන්නේ තම ණය බරින් සහ බඩු මිලෙනි. ඉතින්, ආර්ථිකය වුණත් පාස් ද ෆේල් ද යන්න තීරණය වන්නේ ද තම තම නැණ පමණිනි.

 

වම් ඉවුරේ වෙබ් නාදය