Friday, 27 November 2020

පුරවැසියන් උදෙසා ආණ්ඩුවක් අවශ්‍යයි

අනුරසිරි හෙට්ටිගේ #


කොළඹයාගේ බාල කාලය නාගරික ජීවන මිහිරෙහි කිමිද තිබූ බව නොකිව මනාය. ඇසූ ඇසූ දේවලත්, කී කළ දේවලත් හද්දා නාගරික රිද්මයක් සහිත වූ බව සිහි වනවිට විටෙක හිනා යන අතර විටෙක හැඬුම් එන්නේ ය. හිනා යන්නේ එය සැබැවින් ම අපූරු වින්දයක වන නිසා ය. අඬන්නට හිතෙන්නේ එවැනි කටුක ජීවනයක් උරුම කර ගෙන වුව දශක හයක් ඉක්මවා ජීවත් වන බව සිතෙන්නට වන් කල්හි ය. කොහොම කෙසේ වුවත් කොළඹයා ජීවිතය දරන්නේ මහත් සතුටකින් ය. කිසිවක් ලබන්නට ඇත්නම් එය ලැබෙන බවත්, කිසිවක් නොලැබී යන්නට ඇත්නම් එය නොලැබ යන බවත් දැරීමෙන් ජීවිතය ඉවසන්න බොහෝ පහසු වන්නේ ය: දිරි වඩන්නේ ය. එදා නොදැනීම වින්දනය කළ ජීවිතය අද, දැන දැන වුව ද වින්දනය කෙරෙන්නේ එලෙසම වන්නේය.


කොළඹයා අද මේ සැරසෙන්නේ කුමකටදැයි දැනටත් කොළඹයාගේ අකුරු සමඟ පැටලී සිටින සුධීමතුන්ට ගැටලූවක් වන්නට බැරි නොවන්නේ ය. අනේ එහෙම නොසිතන්නයි ලියන්නේ මේ අකුරු මතින් කොළඹයා ජීවිතය ගැන සිතන්නට පෙළඹන බැවින් ය. එය නොවෙන්ස ය. කොළඹ සන්තබස්තියම් වීදියේ කොළඹයා ගෙවූ ජීවනයේ මහා මිහිර ඇත්තේ මිනිසුන් අතර ගෙවුණ කාලය ගැන සිතුවිල්ලේ ය: අත්දැකීමෙහි ය. ‘එදා වේල ටුවර්ස්’ හෙවත් දෛනික ආදායම් වියදම් ආර්ථිකයට උරුම කරුම කිව් මේ මිනිසුන් තමන්ගේ ජීවිතය වින්දේ, තමන් වටා ඉදිවෙමින් තිබෙන මහා ලෝකයෙන් විතැන්ව, තමාගේ තරමට කුඩා වූ ජීවන ලලසාවක බැඳී ය. එය කුඩා ලෝකයක් වුවත් එය තනිකරම ඔවුන්ගේ ය.: ‘පියෝ ජෙනුවින්’ ය.


කොළඹුන්ගේ මේ ජීවන ලලසාවන් අතර කෑම බීම සේම ස්ත‍්‍රී පුරුෂ සබඳතාවන් ඇසුරේ ලද වින්දනයත්, බයිස්කෝප් බැලීමත්, පුට්බෝල් ගැහීමත්, රාගගැහීමත් හෝ ඒවා නැරඹීමත් හැරුණ කොට අන් විශේෂ දෙයක් වූයේ නම් ඒ වෙසක්, නෝම්බි, වේල් වැනි ආගමික සුන්දරත්වයන් පමණි. මෙවැනි සීමිත ජීවන ලලසාවන් අතර සිටි මිනිසුන්ට රටේ පැවති ආණ්ඩු විසින් එක එක කාලයට, එක එක තාලයේ බලපෑම් කෙරුණ බව කොළඹයා ද අත්විඳ ඇත්තේ ය. ඉන් කොළඹයාට වඩාත් ම මතකයට නැගෙන්නේ ‘කානු ගැට්ටේ රෙන්ඩ එපා- කක්කුස්සියට පලයන්ලා’ත්, ‘පුක හෝදලා අත සෝද ගනිල්ලා’ සිට බරව පෙති බොන්නටත්, ‘ඇන්ටිපා’, මෝර ගුළි ආදි බෙහෙත් බොන්නටත් උගන්නට වත්තට ආ බයිස්කෝප්කාරයන් ය. මේ බයිස්කෝප් කෙරුවාවෙන් කොළඹයන් කානුවේ සිට කක්කුස්සිය දිහාට යොමු කකරන්නට සමත් වූ බව නම් කොළඹයා සිහි කරන්නේ ලැජ්ජා බයක් නැතුවාම නැත්තෙන් ම ය. පණ්ඩිත වචනයකින් කියන්නේ නම් ඇත්තටම ඒවා අපූරු සමාජානුයෝජනයන් ය. එ්වා ආණ්ඩුවල පුරවැසි යුතුකම් ය.


ඕන් ඔය කාලේ කොළඹ වීදිවල ‘දිස්පෙන්සරි’ නම් තැනක් තිබුණේ ය. කැස්සකට, හෙම්බිරිස් උණකට, තුවාලයකට, බඬේ කැක්කුමකට කොළඹයන්ට නැතුවම බැරි තැනක් තිබුණේ නම් ඒ මේ දිස්පැන්සරි ම ය. කොළඹයා මේ හදන්නේ ඒ තැන සිදුවූ දේ නොව එහිදී දුටු දේ කියන්නට ය. නිතරම හොටු දියර බේරෙන නහයක් සේම තුවාල සෑදෙන කකුල් දෙකක් හිමි ව තිබූ කොළඹයා සතියකට දෙකකට වරක් එහි යන්නේ අම්මාගේ අතේ එල්ලී ය: එන්නේ ඇගේ බෙල්ලේ එල්ලී උකුල වටා දෙකුකුල් හොවා ය: වඩාගෙන ය: අඬ අඬා ය. මේ ගමන්වලදී කොළඹයාගේ හිත පැහැර ගත් පින්තූරයක් මේ දිස්පැන්සරිවල තිබුණේ ය. එය නම්, කරත්තයක සිය දරුවන් පටවා ගෙන තල්ලූ කරමින් යන පියවරුන් දෙදෙනකුගේ රූපයන් ය. මව ඔහු අසල ය. එහි එක් කරත්තයක දරුවන් පස් හය දෙනකු නැග සිටින අතර පියා එය තල්ලූ කරන්නේ මහත් වෙහෙසී ය. මව සිටින්නේ අසරණ විලාසයෙනි. ඔවුන්ගේ ජීවිතය දුකක් බව මොනවට දිස් වෙයි. ඊළඟ කරත්තයේ දරුවන් දෙදෙනකි: ගැහැනු එකක් පිරිමි එකක් ලෙසිනි. පියා ඉතා සැහැල්ලූවෙන් කරත්තය තල්ලූ කරන අතර මව සිටින්නී සිනාසී ගෙන ය. එ් දරුවන් සේම දෙමාපියන් ද සුන්දර රූ ඇත්තෝ ය. සිනාමුසු මුහුණින් පිරිසිදු ඇඳුම් ඇඳ සිටින්නෝ ය. මේ පින්තූර දෙක ඉහළින් වගවාසගමක් ලියා තිබුණේ ය.


‘පුංචි පවුල රත්තරන්’


මේ ආණ්ඩුව විසින් කොළඹයන්ගේ ජීවන ලලසාවට වැට බැඳිමට තැත් දැරූවක් බව එකල කුඩා එකෙකු වූ කොළඹයාට වැටහුණේ නැති තරම් ය. ඒත් කොළඹයා අද අත්විඳින්නේ කිසිවකු අනුදත් බවක් නොමදත් වගවාසකමක යථාව මිනිසුන් තුළ ක්‍රියාකරන ලද ආකාරයයි. කොළඹයාගේ අම්මා තාත්තා එකතු වී පවුලට දරුවන් දහදෙනකු එකතු කරගත් අතර කොළඹයා නමවැනියා ය. කොළඹයාගේ ලොකු අය්යාට දරුවන් හය දෙනෙකි. ලොකු අක්කාට හතර දෙනෙකි. කොළඹයාට දෙදෙනෙකි. සෙස්සෝ ද එසේ මය. කොළඹයා දන්නා කියන හැම පවුලකම කතාව එසේ ම ය. කොළඹුන්ගේ ෙලෙංගික ජීවිතය වෙත එවැනි පෝස්ටර් මතින් ලත් බලපෑම සුළුපටු නොවන බව කොළඹයා සිතන්නේ හිතළුවක් ලෙස නොවේ.


මේ ආණ්ඩුවකට මිනිසුන් තුළ වර්ධනය කළ හැකි බලපෑම් සහගත බවට ඉතාමත් සුළු උදාහරණයක් පමණක් වන්නේ ය. ‘සිරිලක දේ සිරි සැප දේ’, ‘අපි මෙට්‍ර්ක් ක්‍රමයට හැරෙමු’, ‘ලේ බිඳක් දන් දී ජීවිතයක් බේරා ගනිමු’, ‘හමුදා භටයන් රණවිරුයෝ ය’, ‘ගමයි පන්සලයි, වැවයි දාගැබයි’ වැනි කාරණා ද මිනිසුන් තුළ රෝපණය කළා වූ දේ මිස ඉබේ පැළ වූ වෘක්ෂ නොවේ.


කොළඹයා අද මේ කියන්නට යන්නේ මිනිසුන් සහ ආණ්ඩුව අතර ඇති සබඳතාව මිනිසුන්ගේ ආත්මය තුළ බලයක් ලෙස ක්‍රියා කරන බව කියන්නට ය. ඒ වෙනුවෙන් ආණ්ඩුවට ඇති අවශ්‍යතාව කුමක් වුවත් එමගින් රටේ පුරවැසි ඥනය බලවත් කරන්නට බලපෑමක් වන බව වටහා දෙන්නට ය. නාගරික සමාජ ජීවනය යනු බහු වාර්ගික, බහු ආගමික රටක සහජීවන සංකල්පයේ නියැදියකි. ඒ නියැදියේ පාර්ශ්වකරුවකු ලෙස කොළඹයා සිතන්නේ රටේ එතෙක් මෙතෙක් පත්වූ ආණ්ඩු මේ වටිනා නියැදිය නොතකා හළ බවයි: එපමණක් නොව පසුගිය කාලයේ අත්විඳි ජාතික අසමගියේ ප්‍රතිඵලය ගැන අදටත් ආණ්ඩුවටත්, බහුතර ජන සමායටත් කිසිදු වගවීමක් නැති බවය. සිදුවීමට ආසන්නතම වැරදිකරුවන් සෙවීමට ඔවුන් ගන්නා උත්සාහයන් උනන්දු සහගත ය. ඔවුන් ඉතාමත් අවාසනාවන්ත සිදුවීමක ඵලයෙහි එල්ලී සිටී. ඵලය පෙනෙන්නේ ය: දැනෙන්නේ ය: විඳින්නේ ය. හේතුව එසේ නොවේ. එය බොහෝ රහස් සඟවා ඇත්තේ ය. ආණ්ඩුවක් ලෙසින් සිදු කළ යුත්තේ ඵලය විකුණා කෑම නොව හේතුව සොයා එය විනාශ කිරීම ය.


කොළඹයා සිතන්නේ පසුගිය පාස්කු ප්‍රහාරය නමින් සමාජගත විනාශය සම්බන්ධ කාරණයේ දී ද, හේතුව සොයා පිළියම් කරනු වෙනුවට ඵලය උත්කර්ෂයට නංවන බවයි. එය වහා නිවැරදි නොවුණහොත් තව තවත් ඵල භුක්ති විඳින්නට සිදුවන බව සහතික බැව් කොළඹයාට දැනෙන්නේ ය. එනිසා කොළඹයා කියන්නේ ආණ්ඩුවක් රටේ මානව සම්පත පිළිබඳව විශ්වාසයක් පළමුව ගොඩ නංවා ගත යුතු බවයි. මානව සම්පත යනු ඡන්දයක් නොව ආණ්ඩුවක වගකීමක් බව සිතන්නට හැකි දේශපාලන වටපිටාවත් වෙනුවෙන් ‘පුංචි පවුල රත්තරන්’මෙන්ම ‘සිරිලක දේ සිරිසැප දේ’ යන බලවත් ජිංගල් තුළින් අත්පත් කරගත් ජයග්‍රහණයන් අත්පත් කරගැනීමට උත්සාහ ගත යුතු බවයි. සියල්ල සිදුවූ පසු පුරවැසියන්ගේ වාර්ගිකත්වය මත පිහිටුවා ඵලය විවච්ඡ්දන නොකර දැන් දැන් ම පුරවැසි ඥනය සහ ජාතිකත්ව අතර සහජීවනය උදෙසා මිනිසුන් සූදානම් කරන ලෙස කොළඹයා ආණ්ඩුවට කියන්නේ ය.


ඒ වගත් මෙසේ ම ය - කොළඹයා වෙමි.

වම් ඉවුරේ වෙබ් නාදය