Saturday, 08 May 2021

ඇලස්කා සමුළුව කොට උඩ

දෙපාර්ශවයෙන්ම තහංචි සම්බාධක

ජෝ බයිඩන්ගේ නිහඬතාවය

 

පසුගිය සති අන්තයේ දින තුනක් වෙන්කොට තිබූ චීනය සහ ඇමරිකා ජෝ බයිඩන් නව රජයේ අනුග්‍රහය යටතේ ආරම්භ වූ ඉහළ පෙළේ සාකච්ඡාව අප්‍රකාශිතව, නිමාවක් නොමැතිව අවසන් විය. මුළු ලොවේම දැඩි අවධානය යොමුව තිබුණද, එය අවසන් වූයේ අලුත් භූ දේශපාලනික තත්ත්වයක් නිර්මාණය කරමිනි. මේ ලියන මොහොත වන තෙක් නිල ඒකාබද්ධ ප්‍රකාශක් නැත. රාජතාන්ත්‍රිකව ආරම්භ වී රාජ්‍යතාන්ත්‍රිකව අවසන් වූ වගයි. මුළු ලොවේම රාජ්‍ය නායකයෝ තුෂ්විම්භූතව ගොළුවත රකිමින් සිටිති.

චීනය පැත්තෙන් සාකච්ඡාවට සහභාගි වූයේ චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ දේශපාලන මණ්ඩල සාමාජිකයෙකු සහ විදේශ අවත්‍ය වැන් යී ය. (Wan Yi). ඇමරිකාව පැත්තෙන් විදේශ අමාත්‍ය ඇන්තනී බ්ලින්කන් සහ ජනාධිපති උපදේශකයෙක් සහභාගි විය.

2016 – 2020 දක්වා ඇමරිකාවේ ජනාධිපති ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප්ගේ පාලන සමය තුළ පැවතියේ චීනය සමඟ සීතල යුද තත්ත්වයකි. එය, මතුපිටින් දෙරටේ නායකයින් අතර සුහදතාවයක් පෙන්වමින් සිටියද එය දිය යටින් ගින්දර ගෙන යාම් වැනි කෛරාටික වැඩපිළිවෙලකි. සමාජ මාධ්‍ය හරහා පෙනුණේ වෙළඳ යුද්ධයක ස්වරූපයක් පමණය. ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් අයත් වූයේ රිපබ්ලිකන් පක්ෂයටය. නව ජනාධිපති ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයෙනි. ඇමරිකානු ධනපති පන්තියට අයත් මෙම පක්ෂ දෙකේම විදේශ සහ ආරක්ෂක ප්‍රතිපත්තිය බොහෝ දුරට සමානය. දේශපාලන බලය මෙහෙයවනු ලබන්නේ ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ ඒකාධිකාරී ජාතික ධනේශ්වර පන්තියයි. යටින් එන ජනතා බලපෑම්වලට වඩා ඔවුන් අවනත වන්නේ, තමන් බලයට පත් කරන මූල්‍ය, අවි, මාධ්‍ය, වාණිජ, තාක්ෂණ ක්ෂේත්‍රවලට අධිපති පාලක පන්තියටයි.

චීන භීතිකාව

2016 සහ 2020 ඇමරිකානු ජනාධිපතිවරණ දෙකම මින් පෙර තිබූ ජනාධිපතිවරණවලය වඩා වෙනස් වූ ස්වරූපයක් ගත්තේය. ඊට හේතුවූ ප්‍රධාන ජාත්‍යන්තර සාධකය වූයේ නැගී එන චීනයයි.

1945 දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු එවකට ප්‍රධාන ජාත්‍යන්තර සාධකය වූයේ සෝවියට් දේශයයි. විදේශ සහ ආරක්ෂක ප්‍රතිපත්ති තීරණය කරනු ලැබූවේ එම ජාත්‍යන්තර සාධකයට අනුවය. ඉන් පෙර පළමුවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු ජාත්‍යන්තර සාධකය වූයේ හිරු නොබසින අධිරාජ්‍යය වූ මහා බ්‍රිතාන්‍යයයි. ඉන් බාහිරව පැවති සාධක වූයේ ප්‍රංශය, ජර්මනිය සහ සෝවියට් දේශයයි.

1991 දී සෝවියට් දේශය බිඳ වැටීමෙන් අනතුරුව, ඇමරිකාව තනි සුපිරි බලවතා වූ හෙයින් ඇමරිකානු රජයට බලපෑ හැකි තවත් රාජ්‍යයක් තිබුණේ නැත.

එම තත්ත්වය 21වන සියවසේ සිට ක්‍රමානුකූලව වෙනස් වෙමින් පැමිණ, 2015 වන විට චීනය ලෝක ආර්ථිකයේ දෙවන බලවතා බවට පත්විය. ජාත්‍යන්තර අභියෝගයන් එල්ලවීම ආරම්භ වූයේ ඉන් පසුවය. 2015 සහ 2020 ජනාධිපතිවරණ දෙකේදී ජයග්‍රාහී අපේක්ෂකයා ජනාධිපති ධුරයට පත්වීමෙන් පසු, රුසියාවේ අගමැති පුටින්ට එරෙහිව ජනාධිපතිවරණයට ඇඟිලි ගැසුවායයි චෝදනාවක්ද එල්ල කරනු ලැබුවේය. දෙවතාවේම, එම චෝදනාව එල්ල කළේ ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයයි. ප්‍රතිවාදියාට එරෙහිව දෘෂ්ටිමය අරගලය සෑම විටම එල්ල කර තිබෙන්නේ ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයයි. චීනයට සහ රුසියාවට ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය සංවේදී බව මෙහිදී දැකිය හැකිය. ඇමරිකානු කම්කරු පන්තියේ සහ සමාජයේ රැඩිකල් හා ප්‍රගතිශීලී බලවේග දෘෂ්ටිමය වශයෙන් චීන හා රුසියානු දේශපාලන මතවාදයට ළං වේයැයි ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය තුළ බියක් පවතී. ඇමරිකාවේ ධනපති පන්තියට අයත් ප්‍රධාන පක්ෂ දෙකම ජාත්‍යන්තර වර්ධනයන් පිළිබඳව දෘෂ්ටිමය ක්ෂේත්‍රයෙහි ප්‍රබල බියකින් පෙලෙති.

බයිඩන්ගේ අභ්‍යන්තර ප්‍රතිවිරෝධතා

ඇමරිකානු කම්කරු පන්තිය, සුළු ධනේශ්වරය සහ රැඩිකල් බුද්ධිමතුන් මෙවරත් ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයට ඡන්දය දුන්නද ඔවුන්ගේ බලපෑම පිළිබඳව ජෝ බයිඩන් තුළ බියක්, චකිතයක් ඇති වී තිබෙන්නේ ඔහු කොන්සර්වේටිව් අදහස් දරණ ඩිමොක්‍රටික් අපේක්ෂකයා වීමටත් වඩා යටින් එල්ලවන පන්තිමය බලපෑම නිසාය.

ජෝ බයිඩන් 2021 ජනවාරි 20 වැනිදා ජනාධිපති ධුරයේ දිවුරුම් දුන්නාට පසු මෙපමණ කලක් ජනමාධ්‍ය හමුවට නොපැමිණි එකම ජනාධිපතිවරයාය. ඔහු ජයගත්තද ඇමරිකානු දක්ෂිණාංශිකය සමාජය තුළ ප්‍රබලය. ඔහුගේ ඡන්ද පදනමින් පවා ඔහු වෙත එල්ල වෙන රැඩිකල් බලපෑම්වලට ඔහු තුළ බියක් ඇත. ආසියානු - අප්‍රිකානු - ලතින් ඇමරිකානු සංක්‍රමණික ප්‍රජාව තුළ රැඩිකල් මතධාරී බලවේග ප්‍රබලය. ඉදිරි වසර හතර තුළ, ඔහුට සිදුවී තිබෙන්නේ ‘අතුරේ’ යන ගමනකි.

චීනයට සහ රුසියාවට එරෙහි වනවාට වඩා ඔහු තුළ ඇත්තේ බියකි. පන්තිමය බියකි. කොවිඩ් 19න් පසු ලෝකය වෙනස් වී ඇති බව ඔහුට දැනෙන්නට පටන්ගෙන තිබේ. 2020 වසරේදී මුළු ලොවම ඍණ ආර්ථිකයකට පත්වූ අතර ආර්ථික වර්ධනයක් පෙන්වූයේ චීනය පමණය. චීනය, ඇමරිකාව අභිබවා දේශීය නිෂ්පාදනයෙන් මෙන්ම ක්‍රය ශක්තිය අතින් ඉදිරියට පැමිණ, ආර්ථික ක්ෂේත්‍රයෙහි ලොව බලවතා වූ බව ප්‍රකාශයට පත් කළේ ඇමරිකාවේ වක්‍ර පාලනයට අයත් ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලයි.

ජෝ බයිඩන් එදා ජනාධිපති වශයෙන් දිවුරුම් දෙන විට ලෝක ආර්ථික බලවතා බවට චීනය පත්වී හමාරය. මෙම තත්ත්වය ඔහුට මානසිකව බලපාන බව නිසැකය. ජෝ බයිඩන් ජාතිය අමතා කළ පළමු කතාවේදී, අද දකින ඇමරිකාවක් ඉතිහාසයේ කෙදිනකවත් නොදුටු බව කීමට ඔහුට සිදුවිය. කෑම පෝළිම්වල සිටි පාසල් ළමයින්ට කෑම පාර්සල් බෙදා දීමට යෑමට තරම් ඔහුගේ සිත උණු විය.

බයිඩන්ගේ නව ප්‍රවේශය

නව ජනාධිපති සූදානම් වන්නේ කුමකටද? ඔහු නව උපාය මාර්ගයකට පිවිසීමට උත්සාහ දරන්නේ ඇයි?

පළමුව, ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් යටතේ විසිරී ගිය තම දේශපාලන සගයන් වූ යුරෝපා සංගමය, ජපානය, දකුණු කොරියාව තම පැත්තට හරවා ගැනීම

දෙවනුව, චීනයේ සේද මාවත ව්‍යාපෘතිය (එක් තීරුවක් - එක් මාවතක්) අඩපණ කිරීම

තුන්වෙනුව, ඇමරිකානු ජනාධිපතිවරණ සමයේදී, යුරෝපා සංගමය, ජපානය, දකුණු කොරියාව, ඕස්ට්‍රේලියාව සහ නවසීලන්තය සමඟ ඇතිකරගත් ගිවිසුම් ආපසු හැරවීම

සතරවෙනුව, ගෝලීය අභියෝගයන්වලදී (ගෝලීය උෂ්ණත්වය වැනි) සහයෝගීත්වයකටත්, සෙසු ප්‍රශ්නවලදී තරගකාරීත්වයටත්, තෝරාගත් ප්‍රශ්නවලදී ගැටුම්කාරී තත්ත්වයකටත් ප්‍රවේශ වීම

නව උපාය මාර්ගය වශයෙන් සැලකීම.

චීනය ලෝක ආර්ථික බලවතා බවට පත්වීම වළක්වාලීමට ජෝ බයිඩන් තීරණය කර ඇති බව පෙනේ.

ඇලස්කා සමුළුවට පෙර, චීනයට එරෙහිව විශේෂයෙන්ම හොං කොං, තායිවාන් සහ චීනයේ මුස්ලිම් ජනතාව වාසය කරන සින්කියැන්ග් ප්‍රාන්තයට එරෙහිව දැවැන්ත මාධ්‍ය ප්‍රචාරයක් මෙහෙය වීම සිදු කළේ සමුළුව කඩාකප්පල් කර දැමීමට බව දැන් වඩාත් පැහැදිලිය. මේ ලියන මොහොත වන විට චීනය සහ රුසියාව අතර සුවිශේෂී උපාය මාර්ගික සබඳතාවයකට පිවිසීම සඳහා දෙරට විදේශ අමාත්‍යවරුන් හමුවෙමින් සිටිති.

ජිනීවා මානව හිමකම් සමුළුව

ඉහතින් දැක්වූ ඇමරිකාවේ නව හැසිරීම ජිනීවාහි ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහි යෝජනාවේදී ද දැකගත හැකි විය.

මානව හිමිකම් කවුන්සිලය ‘අශූචි වලක්’ බවට ප්‍රකාශ කොට ඉන් ඉවත් වී සිටි ඇමරිකාව ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහි යෝජනාවට සහාය දීම සඳහා එහි සාමාජිකයෙකු නොවී සිටියදී යළි එම ‘අශූචි වලටම’ පැන්නේය.

ඇමරිකාව වෙනුවට එම යෝජනාව ඉදිරිපත් කිරීමට බ්‍රිතාන්‍ය තෝරා ගත්තේය. එතැනදීද පැහැදිලිවම එම ප්‍රශ්නය ගෝලීය උතුර සහ ගෝලීය දකුණ අතර ප්‍රශ්නයක ස්වරූපය ගත්තේය.

2021 දී බ්‍රිතාන්‍ය ඉදිරිපත් කළ යෝජනාවට ලබාගත හැකි වූයේ ඡන්ද 22ක් පමණය. 2009 දී ඇමරිකාව විසින් ඉදිරිපත් කළ යෝජනාවට පක්ෂව ඡන්ද 29ක් ලැබී තිබුණි. මුළු ඡන්ද සංඛ්‍යාව 47න් අති බහුතරයක් ලබාගත හැකි වූයේ 2009 දී පමණය.

මෙවර ඡන්දයේ විශේෂ ලක්ෂණය වූයේ ඡන්දය දීමෙන් වැළකී සිටි සංඛ්‍යාව 14ක් දක්වා වැඩි වීමය. 2009 දී මෙම සංඛ්‍යාව 6ක් පමණය.

මින් බැසගත හැකි නිගමන මොනවාද? 

  • ලෝක බලතුලනයේ සිදුවී ඇති වෙනස්කම්ය
  • මෙවර ගෝලීය උතුර සහ ගෝලීව දකුණ වශයෙන් බෙදීමක් පැවතීම
  • ඡන්දය දීමෙන් වැළකී සිටි ශ්‍රී ලංකාවට හිතවත් රාජ්‍යයන් විමර්ශන කටයුතු වේගවත් කර සාධාණයක් ඉටුකළ යුතු බව ප්‍රකාශ කිරීම

‘උගත් පාඩම්’ වාර්තාව ක්‍රියාත්මක කරන ලෙස ‘ඇත්ත’ දිගින් දිගටම ඉල්ලා සිටියද රජය පැත්තෙක් තිබුණේ ඈලි මෑලි ගතියකි. 

ජිනීවා කවුන්සිලය කුමන පිළිවෙතක් අනුගමනය කළද, ශ්‍රී ලංකාව සිය වගකීම් සහ වගවීම් ඉටුකළ යුතු වේ. ඡන්දය දීමෙන් වැළකී සිටි රාජ්‍යයන් ශ්‍රී ලංකාවේ මිතුරන් ලෙස සැලකිය යුතුය.

ශ්‍රී ලංකාවට සහයෝගය ලබාදුන් රටවල් 11න් බහුතරය වාමගාමී, ප්‍රගතිශීලී රාජ්‍යයන් බවද සැලකිය යුතුය. මෙහිදී චීනය, රුසියාව, කියුබාව, වෙනිසියුලාව සහ බොලිවියාව විශේෂ කාර්ය භාරයක් ඉටු කළහ. ඊට අමතරව පකිස්ථානය, බංගලාදේශය, පිලිපීනය, එරිට්‍රියාව, උස්බෙකිස්ථානය සහ සෝමාලියව නොබැඳි ස්ථාවරයේ සිටින රාජ්‍යයන්ය.

මංගල සමරවීර ඇමරිකාව සමඟ එක්වී ගෙන ඒමට උත්සාහ දැරූ යෝජනාවෙන් ඉවත්වීමට වත්මන් රජය විසින් ගනු ලැබූ බුද්ධිමත් තීරණය නොවන්නට ශ්‍රී ලංකාව බටහිර බලවතුන්ගේ ගොදුරක් බවට පත්වීමට ඉඩ තිබුණි. අපේ මැති ඇමැතිවරුන්ගේ වාචාල කටවල් නොවන්නට අපට පක්ෂ ඡන්ද ගණන වැඩිකරගන්නට තිබිණ.

 

ඉකුත් සතියේ මාධ්‍යවලට අමු ද්‍රව්‍යවලින් හිඟයක් නම් නොවීය. මීට පාදක වූයේ ජාතික නිදහස් පෙරමුණේ අමාත්‍ය විමල් විරවංශගේ ප්‍රකාශයකි. ඔහු කියා සිටියේ කුමක්දැයි දැනගැනීමට ‘ඇත්තද’ විමල්ගෙන් ප්‍රශ්න කළේය.

කෙසේ හෝ ඔහුගේ කතාවට විවිධ අර්ථ කථන දක්වනු ලැබීය. එම ප්‍රකාශයට වඩාත් කෝපාවිෂ්ඨ වී තිබුණේ පොදුජන පෙරමුණේ මහ ලේකම් සාගර කාරියවසම්ය. අදාළ එක් පාර්ශ්වකරුවෙකු වූ ගරු මහින්ද රාජපක්ෂ අගමැතිතුමා මෙසේ කියා සිටියේ ”විමල් කියා සිටින්නේ කුමක්දැයි කියා තමාට තේරෙනවා” යනුවෙනි.

අගමැතිට තේරුම් ගියේ ඔහු අත්දැකීම් ඇති දේශපාලනයේ දැවැන්තයකු වන හෙයිනි. සාගර කාරියවසම් මහ ලේකම් ධූර දැරුවද ඔහු එවැනි ධුරයකට නවකයෙකි. දේශපාලනයටද කෝඩුකාරයෙකු විය. පොදුජන පෙරමුණේ කෝඩුකාරයෝ බොහෝය. එබැවින් පෙරමුණවල ඉතිහාසය ගැන යමක් ඔවුනට කියා දෙන්නට ‘ඇත්ත’ට අයිතියක් ඇත. ‘ඇත්ත’ බිහි වූයේද පෙරමුණු ස`දහා වූ අරගලයක් තුළිනි. එදා ශ්‍රී ලංකා-සමසමාජ පෙරමුණු ආණ්ඩුව පෙරලූණේ මාධ්‍ය ඒකාධිකාරය බිඳ දැමීමට මෙහෙය වූ අරගලය තුළිනි. ‘ඇත්ත’ පළමු විකල්ප පත‍්‍රය බිහි වූයේ එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙනි.

1947 මහ මැතිවරණයෙන් පසු පළමු පාර්ලිමේන්තුවේ යූ.එන්.පී විරෝධී පළමු ආණ්ඩුව පිහිටුවීමට නොහැකි වූයේ එදා පෙරමුණක් නොතිබුණු හෙයිනි. පෙරමුණක් බිහි කිරීමට නොහැකි වූයේ පෙරමුණු න්‍යාය පිළිබඳ න්‍යායික ව්‍යාකූලතාවයක් තිබූ හෙයිනි. පොතේගුරුවාදය එදා ඊට හරස් විය.

පළමු දේශපාලන පෙරමුණ වශයෙන් කොමියුනිස්ට්-විප්ලවකාරී සමසමාජ පෙරමුණ බිහිවී, 1952 මහ මැතිවරණයට තරග කළ බව බොහෝ දෙනා දන්නේ නැත. දැන සිටි අයටද අමතකය. භාෂා ප්‍රශ්නය 1955දී මතුවූ හෙයින් මහජන එක්සත් පෙරමුණ බිහි විය. එය පළමු පෙරමුණු ආණ්ඩුවයි. වමේ පක්ෂ දෙක වූ සමසමාජ සහ කොමියුනිස්ට් පක්ෂ මහජන එක්සත් පෙරමුණට එක් නොවී, එහෙත් තරඟ වළක්වාලීමේ ගිවිසුමකට එළඹුණි. පිලිප් ගුණවර්ධන ප්‍රමුඛ විප්ලවකාරී සමසමාජ පක්ෂය මහජන එක්සත් පෙරමුණට එක් විය.

1956 ජනතා ජයග්‍රහණයට නායකත්වය දුන් මහජන එක්සත් පෙරමුණු රජය පැවැතියේ වසර තුනක් පමණය. කේ.එම්.පී. රාජරත්න යුවල පළමු වටයේ ඉවත් විය. දෙවන වටයේදී විප්ලවකාරී සමසමාජ පක්ෂය ආණ්ඩුවෙන් පිටමං කිරීමට දක්ෂිණාංශය සමත් විය. තුන්වන වටයේදී නායකයා ඝාතනය කර ආණ්ඩු බලය දක්ෂිණාංශය අතට ගත්තේය. ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයත්, මහජන එක්සත් පෙරමුණෙන් පිටමං කොට අගමැති විජයානන්ද නව පක්ෂයක් පිහිටුවා ගත්තේය. ඊට ‘පිස්තෝල පක්ෂය’ කියා නමක්ද පටබැඳුණි. ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ නියෝජ්‍ය නායකයා වූ සී.පී. ද සිල්වාගේ ‘පිහි’ පක්ෂයක්ද බිහිවිය.

තුන්වන පෙරමුණ 1970 සමගි පෙරමුණය. 1956-1970 අතර කාලය තුළ ලාංකීය දේශපාලනයේ සිදුවූ නව පෙළගැසීම, පක්ෂ මාරු කිරීම බහුලව දැකිය හැකි විය. ‘පෙරමුණු ආණ්ඩු’ යනු ‘පන්ති පෙරමුණු’ ආණ්ඩුය. ඒ අනුව මත ගැටුම් ප්‍රතිවිරෝධතා මතුවීම් පුදුමයට හේතුවක් නොවේ. ලොව පුරාද එසේය.

සතරවන පෙරමුණු ආණ්ඩුව ‘පොදුජන එක්සත් පෙරමුණු ආණ්ඩුවය.’ (1994) දාහත් වසරක ශාපයෙන් මිදුණේ එම පෙරමුණ මගිනි.

පස්වන පෙරමුණ ‘එක්සත් ජනතා නිදහස් පෙරමුණ’ (2005) ඒ පළමුවන මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනයයි. ජ.වි.පෙ. සහ ජාතික හෙළ උරුමය නව පෙරමුණට එක් අයයි. ත්‍රස්තවාදයට එරෙහි යුද්ධය නිසා ඓතිහාසික වශයෙන් මතුවූ නව පන්තියේ පෙරමුණකි.

සයවන පෙරමුණ ‘ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණයි.’ (2019)

1956-2020 දක්වා කාලය තුළ සමාජ සංවර්ධනයේ ලබා ඇති තීරණාත්මක ජයග්‍රහණවලට හේතු වූයේ එම විවිධ මට්ටමේ පෙරමුණුය. පවත්නා ඵෙතිහාසික කොන්දේසි මත ඉටු කිරීමට ඇති අරමුණු සහ අවශ්‍ය මනෝමූලික සාධක සඳහා විවිධ පෙරමුණු ඉතිහාසය පුරා පැන නගිති. එය ඵෙතිහාසික ක්‍රියාවලියකි.

ඒවායේ සාර්ථකත්වය රඳා පවතින්නේ පැසුණු බව, දක්ෂතාවය, කළමනාකරණය, අන්‍යෝන්‍ය අවබෝධය, විශ්වාසය සහ ඉවසීම මතය. ඉතිහාසය විසින් යළි යළිත් ඒ බව ඔප්පු කොට ඇත. දක්ෂිණාංශයට බරවූ තැන, ආපසු ගමනකි. පරාජයකි.

අද රට හමුවේ ඇත්තේ අන් කවර කලකවත් අත් නොදුටු අභියෝගයි. ගෝලීය භූ දේශපාලනික සහ ජාතික අභියෝග අප හමුවේ ඇත. මෙම අභියෝගවලට මුහුණ දීමට උපරිම සමගිය, විශ්වාස, ඉවසීම අවශ්‍යයි. පටු නිකායවාදී අරමුණු පෙරමුණුවලට බාධක වනු ඇත.

ඉහතින් දැක්වූ කෙටි ඉතිහාසය ගෙන හැර පෑවේ නවක ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණේ නවකයින්ගේ දැනගැනීම උදෙසාය. වර්තමානයේ පෙරමුණු දේශපාලනයට බාධාවක් වී ඇත්තේ පවත්නා දේශපාලන සංස්කෘතියයි.

1978 ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සහ නව ලිබරල් ආර්ථික උපාය මාර්ගය විසින් නිර්මාණය කර ඇති දේශපාලන සංස්කෘතිය ප්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයටද තර්ජනයකි.

පෙරමුණු සහ පෙරමුණු ආණ්ඩුවල සාර්ථක බව රඳා පවතින්නේ අභ්‍යන්තර ප්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සක්‍රීය ලෙස ක්‍රියාත්මක කළ හැක්කේ නම් පමණය. සංවාදය, විවේචනය, ස්වයං විවේචනය ඒ සඳහා වූ ක්‍රමවේදයන්ය.

ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණේ සෙසු පක්ෂ පසුගිය සිකුරාදා (2021.02.18) ජනාධිපති හමුවූ බව වාර්තා විය. විමල් වීරවංශගේ කතාවෙන් පැන නැගුණු ව්‍යාකූලත්වය නිරවුල් කරගැනීම උදෙසා එම සාකච්ඡාව ජනාධිපති ලබා දුන් බව වාර්තා විය.

විමල් වීරවංශගේ කතාව පැන නැගුණේ වරාය නැගෙනහිර ජැටිය පිළිබඳ ප්‍රශ්නය ඇසුරෙන් බව අමතක නොකළ යුතුය.

ප්‍රශ්නය අමාත්‍ය මණ්ඩලයේ සාකච්ඡාවට පැමිණීමටත් පෙරාතුව විවිධ ගිවිසුම්වලට රජය පැමිණ තිබුණ බව ඇතැම් අමාත්‍යවරුන්ගේ කතාවලින් අනාවරණය වුණි. ඒ අතර වරාය මුළුමනින්ම මහා වැඩවර්ජනයකට ඇදෙමින් පැවැතුණි. ජනාධිපතිතුමාද ඒ පිළිබඳ ප්‍රකාශයක් නිකුත් කර තිබුණි. ඉන්දියානු ආණ්ඩුවද නිල ප්‍රකාශ කරමින් තිබුණි. පොදුජන පෙරමුණේ පක්ෂ සහ මන්ත්‍රීවරු ඒ පිළිබඳ කිසිදු දෙයක් නොදැන සිටියහ. සාමූහික වගකීමකට එම තත්ත්වය උඩ බැඳෙන්නේ කෙසේද? එම පක්ෂවලට ආත්ම ගෞරවයක් නැත්ද? ඔවුන්ට ගොළුවත රැක සිටීමට හැකිද?

ධනපති පංතිය ඇතුළත් ආණ්ඩු සහ පක්ෂ ක්‍රියා කරන ආකාරයට පෙරමුණු ආණ්ඩුවලට සහ එහි පක්ෂවලට ක්‍රියා කළ නොහැකිය. ‘පෙරමුණ’ යනු පන්ති පෙරමුණකි. ධනපති පන්තියේ වුවමනාවන් අනුව පමණක් පෙරමුණු ආණ්ඩුවලට ක්‍රියා කළ නොහැකිය.

ධනපති පන්තියේම ආණ්ඩු පක්ෂයක් වුවද, ‘සාමූහික වගකීම’ ප්‍රතිපත්තියක් වශයෙන් පිළිගනු ලබන්නේ පොදු එකඟතාවයකට එළඹීම සඳහාය.

රාජපක්ෂවරුන්ට අවනත වන්න බැරිනම් ගෙදර යන්න පුළුවන් යයි ඇතැම් පොදු පෙරමුණේ ඇමතිවරුන් පවා උද්දච්ච කතා ගෙනහැර පෑ බව අපි දුටිමු. දේශපාලනය නොතේරෙන අය ගැන අනුකම්පා කිරීම හැර වෙනත් කළ හැකි දෙයක් නැත.
විජයානන්ද දහනායකලා, ස්ටැන්ලි සොයිසලා, ජිම්. මුණසිංහලා, සී.පී.ද සිල්වලා, විමලා විජේවර්ධනලා, වැනි අය දක්ෂිණාංශිකයින් වුවද, ප්‍රතාපවත් නායකයෝය. ගංවතුරට ගලා ආ කුණුරොඩු නොවේ. එහෙත් ඔවුන් දේශපාලනයෙන් පළවා හැරි ආකාරය ඉතිහාසයෙන්වත් දැන ගත යුතුය.

ජනපති සමඟ සාකච්ඡාව පැයකට සීමා කොට තිබුණද එය පැය දෙකක් පමණ පැවති බව වාර්තා වේ. එය සුහද සාකච්ඡාවක් වූ බවද දැනගන්නට තිබේ. මෙහිදී මතු කරනු ලැබූ එක් වැදගත් ප්‍රශ්ණයක් විය.

‘විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය’ තවත් පාලන ක්‍රමයකි. එය ගොඩනගනු ලැබුවේම රාජ්‍ය නායක, ආණ්ඩුවේ නායක, ත්‍රිවිධ හමුදාවේ සේනාධිපති සහ පක්ෂයේ නායක එකම පුද්ගලයා විය යුතු බවට වූ සංකල්පයක් මතය.
1978න් පසු ඉතිහාසයේ පළමුවරට ගෝඨාභය රාජපක්ෂ, පක්ෂ නායකයා නොවේ. වාර්තා වන අන්දමට පක්ෂයක සාමාජිකයෙකුද නොවේ. එම ක්‍රමවේදය අනුව වත්මන් ජනපති දේශපාලන සත්ත්වයෙකු නොවේද? එහෙත් ජනතාව ඡන්දය දී තිබෙන්නේ පොදු පෙරමුණේ, ආණ්ඩුවේ නායකයා ලෙස සලකමින්ය. ඒ අනුව ජනපති කිසිදු දේශපාලන සාකච්වඡාකට සහභාගී නොවීම මතුවී ඇති ප්‍රශ්නයයි. ඔහු විලියම් ගොපල්ලව නම් ප්‍රශ්නයක් පැන නගින්නේ නැත. එවිට ආණ්ඩුවේ නායකයා අගමැතිය. එය සිදුවිය හැක්කේ පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමය යටතේය.

අමාත්‍ය මණ්ඩලය ගන්නා තීරණ දේශපාලන තීරණයි. මන්ත්‍රීවරුන් දේශපාලන සාකච්ඡාවල යෙදෙන්නේ කවුරුන් සමඟද? ප්‍රතිපත්ති ප්‍රශ්න සාකච්ඡා කරන්නේ කවුරුන් සමඟද? අගමැති රාජ්‍ය නායකයා හෝ ආණ්ඩුවේ නායකයා හෝ නොවේ.

ඇතැම් ප්‍රශ්නවලදී අගමැතිවරයා සෙසු පක්ෂවල නායකයින්ට දන්වා තිබුණේ තමා එකී තීරණවලට සහාය නොවූ බවයි. ඉන් සිදු වූයේ සෙසු පක්ෂවලට ආණ්ඩුවේ හෝ රාජ්‍ය නායකයාගේ හෝ පක්ෂයේ බලධාරියා හෝ හමුවීමට අවකාශ නැති බවයි. මෙය ව්‍යුහාත්මක ගැටළුවකි. පාර්ලිමේන්තු ආණ්ඩු ක්‍රමයක් යටතේ තත්ත්වය පැහැදිලිය. එහි නායකයා අගමැතිය. මෙවැනි ප්‍රශ්න ජේ.ආර්. ප්‍රේමදාස, චන්ද්‍රිකා හෝ මහින්ද යටතේ මතු වූයේ නැත. ජේ.ආර්. ජයවර්ධන උද්දච්ඡ නායකයෙක් වුවද, විපක්ෂයේ මන්ත‍්‍රීවරුන්ටද ඔහු හමු වීමට ඉඩකඩ ලබාදී තිබුණි. නව ව්‍යවස්ථාවක් එන තුරු මෙය ගැටළුවකි. මන්ද ජනපති පක්ෂ නායකයෙකු තබා සාමාජිකයෙකුද නොවේ. ඔහු සද්භාවයෙන් ක්‍රියාකරනවා වන්නට ඇත. එහෙත් මෙතන පවතින්නේ ‘ව්‍යුහාත්මක ගැටළුවකි.’ පෙරමුණු ආණ්ඩුවේ සෙසු පක්ෂවලට විලංගුවකි. එය ප්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයටද අහිතකරය. ප්‍රායෝගිකද නොවේ. මින් පැන නගින්නේ අවිශ්වාසය පමණය. මෙවැනි දේශපාලන වාතාවරණයක් හිතකර වන්නේ කුමන්ත්‍රණකරුවන්ටය. පක්ෂ මාරු කරන්නන්ටය. පිල්මාරු කරන්නන්ටය.

ප්‍රතිපත්ති දේශපාලනයට මෙම ‘ව්‍යුහාත්මක ගැටළුව’ අහිතකරය.

සෙසු පක්ෂවල දුක්ගැනවිල්ල එය මිසක් පෙරමුණේ මහා පක්ෂයේ නිලතල වෙනස් කරලන්නට නොවේ. ⋆

 

දේශපාලන ලියුම්කරු විසිනි

ඇත්ත දේශපාලන විග්‍රහය #


මේ ලියන මොහොත වන විට නව ඇමෙරිකානු ජනාධිපති ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයේ ජෝ බයිඩන් සහ උප ජනාධිපති කමලා හැරිස් සිය ධුරවල දිව්රුම් දීමට සියල්ල සූදානම්ය. වසර 232ක ජනාධිපති ධුර ඉතිහාසය තුළ එක් වරක් පමණක් ජනාධිපති ධුරයේ සිටි ජනාධිපතිවරයෙකුට එරෙහිව තම පළමු ධුර කාලය තුළදීම දෝෂාභියොගයකට ලක් කරනු ලැබු අවස්ථාවක් මින් පෙර නොවීය. එයට මුහුණ දුන්නේ ඩොනල්ඞ් ට්‍රම්ප්ය. ඒ සඳහා වූ නඩු විභාගය ඔහුගේ ධුර කාලය අවසන්වීමට පෙර අවසන් වීමද අවිනිශ්චිතය.

නව ජනාධිපතිවරයා පත් වන්නේ මුළු ලොවම කොරෝනා ගෝලීය වසංගතයට බිහිසුණු ලෙස ලක්වී තිබෙන අවස්ථාවකය. ඇමෙරිකාව එම වසංගතයෙන් මෙන්ම ආර්ථික අර්බුදයක ගිලී සිටින අවස්ථාවකය. ඒ අනුව නව ජනාධිපතිට බලගතු අභියෝග රැසකට මුහුණ දීමට සිදුවෙනු ඇත.

පරාජය පිළිනොගන්නා ට්‍රම්ප්

පරාජයට පත්වූ 45 වන ජනාධිපති ඩොනල්ඞ් ට්‍රම්ප් තවමත් තම පරාජය පිළිගෙන නැත. ඡන්ද ප්‍රෝඩාවකින් ජෝ බයිඩන් පත්වූ බව තවමත් ඔහු කියා සිටී. අධිකරණ තීන්දු මැතිවරණ තීරණ ඔහු පිළිගන්නේ නැත.
ඔහු ලබාගත් ඡන්ද ප්‍රමාණය වැඩි කරගෙන තිබුණද ඔහුගේ ප්‍රතිවාදියා ඡන්ද මිලියන 5ක් පමණ වූ වැඩි ඡන්දයකින් මැතිවරණය දිනා තිබුණද, එම තීන්දු තීරණ ඔහු පිළිගත්තේ නැත. ඔහු එසේ හැසිරෙන්නේ යම් අරමුණක් ඇතිව විය හැකි බව 2021 ජනවාරි 6 වැනිදා පාර්ලිමේන්තුව අභියස සිදුවූ ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියාවලින් තේරුම් ගත හැකිය. ‘ජනප්‍රියවාදයෙන්’ පෙළෙන ඔහු සුදු වර්ණ ඇන්ග්ලෝ- ඇමෙරිකන් වර්ගයා ශ්‍රේෂ්ඨ යැයි පිළිගන්නා උම්මන්තකයෙකු බව ලොවට ප්‍රදර්ශනය වී හමාරය. සරණාගතයින් සහ සංක්‍රමණිකයින් සිය රටට ඇතුල්වීම වළක්වාලීමට මෙක්සිකෝ-ඇමෙරිකානු දේශ සීමාවේ දැවැන්ත මහා ප්‍රාකාරයක් ගොඩ නැගු රාජ්‍ය නායකයෙකු මින් පෙර අසා නැත.
සිය ධුරයේ වැඩ ආරම්භ කළ දිනයේ සිට ‘ඇමෙරිකාව පළමුව’ සහ ‘ශ්‍රේෂ්ඨ ඇමෙරිකාව’ වචන යොදා ගනිමින් දේශප්‍රේමීත්වයක් තම රටට පෙන්වීමට උත්සහ කළ ඔහුගේ ධුර කාලය අවසන් වන විට ඇමෙරිකාව අභිබවා චීනය ආර්ථික බලවතා බවට පත්ව ඇත.

චීනයේ නැගීම

2020 වසරේදී චීනය ක්‍රය ශක්තිය අතින් ඇමෙරිකාව පසු කළ බව ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල ප්‍රකාශයට පත් කළේය. මේ ලියන මොහොත වන විට 2020දී චීනයේ මුළු නිෂ්පාදනය ඩොලර් ට්‍රිලියන 15.6ක් බව ප්‍රකාශ වී ඇත. 2019 සංඛ්‍යා ලේඛන අනුව ඇමෙරිකාවේ මුළු නිෂ්පාදනය ඩොලර් ට්‍රිලියන 19ක තත්ත්වයේ තිබුණි. අද වන විට ඇමෙරිකාවේ දළ දේශීය නිෂ්පාදන වර්ධන වේගය සෘණ තත්ත්වයට පත්ව ඇති හෙයින් චීනය සහ ඇමෙරිකාව නිෂ්පාදනය අතින් සම තත්ත්වයට පත්වීමට හෝ චීනයට ඇමෙරිකාව අභිබවා යාමට හෝ හැකිවී තිබිය හැකිය.

ඩොනල්ඞ් ට්‍රම්ප් විසින් චීනයට එරෙහිව ආර්ථික තහංචි අපනයන සහ ආනයන බදු 35%කින් වැඩි කළද, චීනය අපනයනය, ආනයනය විදේශ විනිමය සංචිතය 2020 තුළදී තව තවත් වැඩි කරගෙන තිබේ. චීනය ඇමෙරිකාවේ එම තීරණවලට එරෙහිව ප්‍රතික්‍රියා දැක්වූයේ ආර්ථික උපක්‍රම සියුම් ලෙස වෙනස් කරමිනි. දේශීය පරිභෝජනය වැඩි කරමින් සහ නව තාක්ෂණය යොදා ගනිමින් තම නිෂ්පාදනය වැඩිකරලීමට චීනය දක්ෂ වීය.
ඩොනල්ඞ් ට්‍රම්ප්ගේ විදේශ ප්‍රතිපත්තිය තුළින් සිදුවූයේ ඇමෙරිකාව සෙසු රටවලින් තනිවී කොන්වීම පමණය. 1980 සිට ක්‍රියාත්මක වූ නව ලිබරල්වාදී ආර්ථික උපාය මාර්ගය තුළින් සිදුවූයේ අපේක්ෂා නොකළ පරිදි ආර්ථිකය ගැඹුරු අර්බුදයකට පත්වීමය. ආර්ථික ජාතිකවාදයක් නිර්මාණය කිරීම නිසා සිදුවූයේ සංවර්ධිත බටහිර රටවලින් පවා දුරස් වීමය. ධනේෂ්වර කදවුරේ සගයින් තිදෙනාවූ ඇමෙරිකාව - යුරෝපා සංගමය - ජපානය අතර ප්‍රතිවිරෝධතාවයන් උත්සන්න විය. බ්‍රිතාන්‍ය යුරෝපා සංගමයෙන් ඉවත්විය. තුර්කිය නේටෝ සංවිධානයෙන් බැහැර විය. ජර්මනිය සහ ඇමෙරිකාව අතර තිබු හොඳ හිත පලූදුවීය.

බහුද්‍රව ලෝකය

1945 දී එනම් දෙවන ලෝක යුද්ධය අවසානයේදී ලෝක බල තුලනය වෙනස් වී බ්‍රිතාන්‍ය වෙනුවට ඇමෙරිකාව ලෝක බලවතා විය. සමාන්තරව දෙවන ලෝක බලවතා වූයේ සෝවියට් සංගමයයි. 21 වන සියවසේ තුන්වන දශකය ආරම්භ වන විට එනම් 2021දී ලෝක ආර්ථික බලතුලනය යළි වෙනස්වී චීනය ලොවේ පළමුවන නැත්නම් දෙවන ආර්ථික බලවතා බවට පත්ව ඇත.

1945-2020 අතර කාල පරිච්ඡේදය වසර 75කි. මෙකී කාලය තුළ ඨ8 ලෝක බලවතුන් අට දෙනා වෙනුවට ලෝක බලවතුන් 20 දෙනෙකු මතුවී තිබේ. ඒ අනුව ලෝක ආර්ථික රටාව ඒකද්‍රව හෝ ද්විද්‍රව හෝ නොව බහුද්‍රව බවට පත්ව ඇත. 1945දී දෙවන ලෝක යුද්ධය අවසන් වන විට ලොවේ සිටියේ තනි න්‍යෂ්ටික බලවතෙකු පමණය. 2020 වන විට ලෝක න්‍යෂ්ටික බලවතුන් දස දෙනෙකුය. මහ බලවතුන්ට අමතරව උතුරු කොරියාව සහ ඉරානයද දැන් න්‍යෂ්ටික බලවතුන්ය. එකී රටවල් දෙකම න්‍යෂ්ටික බලවතුන් වශයෙන් පත්වුණේ ඇමෙරිකාවට මුහුණ දීමේ අරමුණෙනි. මින් ගම්‍ය වන්නේ ඇමෙරිකාවේ ආර්ථික විදේශ ආරක්ෂක ප්‍රතිපත්තිය ඵල දරා නැති බවයි.

ඇමෙරිකාව අඛණ්ඩව ඉදිරියෙන්ම සිටියේ තාක්ෂණ කේෂ්ත‍්‍රයෙහි දැන් චීනය ඇමෙරිකාව හා සම තත්ත්වයට පත්ව ඇත. G5 තාක්ෂණයට හිමිකම් ලැබු චීනය තාක්ෂණයෙන්ද ලෝකයේ ඉදිරියට පැමිණියේ ඩොනල්ඞ් ට්‍රම්ප්ගේ පාලන කාලය තුළදීය. ට්‍රම්ප් වියරු වැටුණේ G5 තාක්ෂණයට චීනය හිමිකම් අත්කර ගත්තායින් පසුවය.

ඉහතින් දැක්වූ සියලූ සාධක ගෙනහැර පෑවේ නව ජනාධිපති ජෝ බයිඩන් මුහුණ දී තිබෙන අභියොගයන් පෙන්වා දීමටය.

ඇමෙරිකාවේ පසුබැස්ම ආරම්භ වූයේ 21 වන ශතවර්ෂය උදාවීමත් සමගය. 1991දී සෝවියට් සංගමය බිද වැටී යුරෝපානු සමාජවාදී රටවල් විසිරී ගිය අවස්ථාවේ බලයේ සිටි ඇමෙරිකානු ජනාධිපති ජෝර්ජ් බුෂ් සිය 2002 රාජ්‍ය දේශනය පවත්වමින් කළ සිය දේශනයෙන් කොටසක් උපුටා දක්වමු.

”දෙවියන් වහන්සේගේ කැමැත්ත පරිදි ඇමෙරිකාව සීතල යුද්ධයක් ජයග්‍රහණය කළා. කදවුරු දෙකකට බෙදී තිබූ ලෝකය දැන් එක කදවුරකය. දැන් ලෝකයේ එකම බලවතා ඇමෙරිකාව පමණයි.”

මැද පෙරදිගින් ලද පරාජය

එම ප්‍රකාශය කළේ ඇෆ්ගනිස්ථානයට එරෙහි යුද්ධයට ඇතුල් වීම අරමුණු කොට ගෙනය. ඊට ලැබණ ප්‍රතික්‍රියාව වූයේ ඇමෙරිකාව විසින්ම පෝෂණය කර හදා වඩා ගත් අල්කයිඩා ත‍්‍රස්තවාදී ප්‍රහාරයට ඇමෙරිකාවේ අගනුවර ලක්වී තුන්දාහක් ඝාතනය වීමය. ඉන් අනතුරුව මැද පෙරදිග යුද්ධය ආරම්භ විය. වසර විස්සක යුද්ධයකට පසු ඇමෙරිකාව සිය හමුදාව ඇෆ්ගනිස්ථානයෙන් මෙන්ම ඉරාකයෙන්ද ඉවත් කර ගනිමින් සිටී. ලැබූ ජයක් නැත. ඇෆ්ගනිස්ථාන් යුද්ධය ඩොලර් ට්‍රිලියන 02ක්ද, ඉරාන යුද්ධයට ඩොලර් ට්‍රිලියන 04ක්ද, වැය කොට ඇමෙරිකානු හමුදා මළකදන් සමග පසුබැසීමට සිදුවී තිබේ.

ජෝර්ජ් බුෂ්, ජෝර්ජ් ඩබ්ලිව් බුෂ්, බැරැක් ඔබාමා සහ ඩොනල්ඞ් ට්‍රම්ප් ජනාධිපතිවරු සතර දෙනෙකු එම යුද්ධ මෙහෙය වූවේය. සිදුවූයේ ඝාතන සහ විනාශය පමණි. තෙල් සම්පත් අතහැර දැමීමට සිදුවිය.
ඇමෙරිකාව ලෝක බලවතා වූ පසු ගෝලීයව මෙහෙයවනු ලැබූ යුද්ධ මෙසේය. කොරියානු, වියට්නාම්, ගල්ෆ්, ඇෆ්ගනිස්ථාන්, ඉරාක, සිරියා, ලිබියා, යේමන යන මේ සියල්ල අසාර්ථක වෑයම්ය. මීට අමතර ආණ්ඩු වෙනස් කිරීම්, ආක්‍රමණ ක්‍රියා, දේශපාලන ඝාතන, ආර්ථික තහංචි අපමණය.

අභියෝග

පළමුවන ලෝක යුද්ධය (1914-18) සහ දෙවන ලෝක යුද්ධය (1939-1945) අවම හානිය පාඩුව ලද ඇමෙරිකාවට වැඩිම වාසිය අත්පත් කර ගත්හ. අවි, තෙල්, ආහාර, ඖෂධ, වාහන සැපයීමේන් 1941-2020 දක්වා යුද්ධවලින් උපයාගත් මුදල් සම්භාරය තුළින් ඇමෙරිකාව ලෝක බලවතා විය. එසේ වුවද, ඇමෙරිකාවේ 46 වන ජනාධිපති ජෝ බයිඩන්ට මුහුණ පෑමට සිදුවන අභියෝග ඉදුරාම වෙනස්වූ ලෝක තත්ත්වයක් තුළය. රොනල්ඞ් රීගන්ගේ සිට ඩොනල්ඞ් ට්‍රම්ප් දක්වා සියලූ ජනාධිපතිවරුන් ඉතිරි කළ දායාද සියල්ලටම කර ගැසීමට සිදුවී ඇත්තේ ජෝ බයිඩන්ටය.

1857දී ආරම්භ වූ ධනවාදයේ පළමුවන ආර්ථික අර්බුදයේ සිට විවිධාකාර යුද්ධ සහ ලෝක යුද්ධ හරහා ව්‍යාප්ත කරනු ලැබු අධිරාජ්‍යවාදය හැම පෙරමුණකම සාපේක්ෂව දුර්වල තත්ත්වයක වන අවධියක ඇමෙරිකානු ජනාධිපතිවරයාගේ භූමිකාව වෙනස් විය යුතුමය. පෙර ජනාධිපතිවරුන්ගේ උපාය මාර්ග සහ ප්‍රතිපත්ති තවදුරටත් වලංගු නැත.

නව ජනාධිපතිට සිදුවන්නේ පළමුව රට තුළ පවතින ප්‍රබල බෙදීම සමනය කරලීමය. වහල් ක්‍රමය අහෝසි කිරීමට ගොස් ඒබ්‍රහම් ලින්කන්ට මුහුණ දීමට සිදුවූයේ උතුර දකුණ වශයෙන් රට දෙකට බෙදීම නවතාලීමය. සුදු වර්ණවාදය ඊට හේතුවිය. වසර 160කට පමණ පසුව දැන් නව ජනාධිපති ජෝ බයිඩන්ට සිදු වී තිබෙන්නේ ඇමෙරිකාව දෙකඩ වීම වළක්වාලීමය. ඩොනල්ඞ් ට්‍රම්ප්ගේ කුරුමානම එයයි. ජනවාරි 06 වැනිදා ප්‍රචණ්ඩත්වය දියත් කළේ එම අරමුණ ඇතිවය. පුළුල් දැක්මක් නැති ඩොනල්ඞ් ට්‍රම්ප් ජාතිවාදය අවුසන්නේ ජෝ බයිඩන් දුෂ්කර තත්ත්වයට පත්කරලීමටය.

ආර්ථික අර්බුදය

ලෝක පොලිස්කාරයාගේ භූමිකාව ජෝ බයිඩන්ට අත්හැර දැමීමට ඇමෙරිකානු ධනපති පන්තිය ඉඩ දෙන්නේ නැත. ඒ අනුව ආරක්ෂන හා විදේශ ප්‍රතිපත්තිය කළමනාකරණය කරලීම අවශ්‍ය වනු ඇත. ආර්ථික අර්බුදයෙන් ගොඩ ඒමට නව ආර්ථික උපාය මාර්ගයකට යෑමට ඇති ඉඩකඩ අඩුය. එය රදා පවතින්නේ ඇමෙරිකානු වැඩ කරන පන්තිය දක්වන ආකල්ප සහ දැක්ම අනුවය. බර්නි සැන්ඞ්ස් වැනි රැඩිකල් මතධාරීන්ගේ භූමිකාවට වඩා අවකාශ ලැබෙනු ඇත.

බැරැක් ඔබාමා ආරම්භ කළ ඩොනල්ඞ් ට්‍රම්ප් විසින් වඩාත් පණගැන්වූ ආසියාවට යොමු වූ විදේශ ආරක්ෂණ සහ ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිය ඉදිරියට ගෙන යාමට ජෝ බයිඩන් වෙත පැවරෙන වගකීමකි.

ජෝ බයිඩන් ඉහළම ප්‍රමුඛත්වය දෙනු ඇත්තේ තම පන්තියේ ජාත්‍යන්තර නායකයින් මිත‍්‍ර කර ගැනීමය. එහිදී යුරෝපා සංගමය ප්‍රධාන තැනක් ගනු ඇත.

ඊළඟට ඔහුගේ අවධානය යොමුවනු ඇත්තේ ආසියාවටයි. මෙහිදී ඉන්දියාව ප්‍රමුඛ තැනක් ගනු ඇත. පවතින විෂය මූලික තත්ත්වයන් අනුව ආසියානු රාජ්‍යයන් තුළ ක්‍රියාත්මක දේශපාලන පක්ෂ සහ නායකයින් මට්ටමේ දේශපාලන සාකච්ඡා සහ සම්මුතින් ඇති කර ගැනීමට ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය ඉහළ ප්‍රමුඛත්වය දෙනු ඇත. ඒ සඳහා වූ මතවාදී අරගලය තියුණු කිරීම ජෝ බයිඩන්ගේ මුලෝපාය විය හැකිය.

නැගී එන චීනයට මුහුණදීමට දෘෂ්ඨිමය අරගලය හැර වෙනත් අවියක් නැත. ආර්ථික අර්බුදවලට විසඳුම් වශයෙන් යුද්ධය තෝරා ගැනීම ධනවාදයේ ඒකාධිකාරි අවධියේ සිට දේශපාලන විසඳුම විය.

ජෝර්ජ් බුෂ්ගේ සිට ත‍්‍රස්තවාදය පෝෂණය කිරීම තම උපාය මාර්ගයක් බවට පත් කළේ, අනුන් ලවා යුද්ධ තත්ත්වයන් නිර්මාණය කරලීමටය. දැන් එම ත‍්‍රස්තවාදය ලෝක පරිමාණයේ බලවත් ගෝලීය අභියෝගයකි. ඇත්ත වශයෙන්ම ලෝකය මුහුණ දෙන සියලූම අභියෝග අධිරාජ්‍යවාදයේ නිර්මාණයන්ය. එම උපාය මාර්ග පාරා වලල්ලක් වී තිබේ.

දකුණු ආසියාව නිතැතින්ම ජෝ බයිඩන්ගේ ඉහළම ප්‍රමුඛතාවයයි. හේතුව ඉන්දියානු සාධකය චීනයට එරෙහිව යොදා ගැනීමටය. වෙනත් විකල්පයක් නැත.

2021 ජනවාරි 24 - ඇත්ත

 

 

 

වම් ඉවුරේ වෙබ් නාදය